Ekkert fyndin!!

Já svona er heimurinn orðinn! Ég fékk skilaboð allaleið frá útlöndum um að ég væri bara ekkert fyndin lengur! Ég meina...............slapp slapp slapp - blaut tuska í andlitið. Ég get sko sagt þér það mister no name að ég kem allavega einni manneskju til að hlægja á hverjum einasta degi...HVERJUM EINASTA DEGI. Stundum er það reyndar bara ég sjálf...en ég hlæ alveg DRULLUHÁTT og það hlýtur að gilda eitthvað.

Svo er ég líka sexý ;)

Byrjar vel!

Eins og venjulega hefst NORCE fundarferðin með ævintýrum. Við komum á Stanstead rétt fyrir tólf í dag og þurftum að bíða í 4 tíma áður en við gátum tékkað okkur inn í framhaldsflugið til Shetlandseyja. Þegar við ætluðum að tékka okkur inn var okkur tilkynnt að það væri búið að kansela fluginu due to operational reasons (whatthefuckisthat?). Þannig að við vorum tékkuð inn á Radison SAS hér á Stanstead og fljúgum með næstu vél kl. 11 á morgun. Fundirnir byrja hins vegar kl. 9.00 svo að við missum alveg af heilu sessioni sem er mjög slæmt. Ég reyni bara að gera gott úr þessu, deyfi mér í sjóðheitt freyðibað, borða á veitingahúsinu og kaupi mér fullt af víni á barnum niðri þar sem barþjónarnir svífa upp og niður glerturn í köðlum til þess að sækja vínin.

Cheers
Hrabbý

Hósti, hiti og hor!

Haustpestin er komin eins og kría að vori! Nú er Hrabbý sín búin að vera alveg bakk heima með hita, hósta og hor í 3 daga...annað eins hefur nú bara ekki gerst í manna minnum eins og hann Óli minn myndi segja. Ég vona bara að það versta verði gengið yfir áður en ég legg í hann til Hjaltlandseyja (Shetlandseyja) á mánudaginn, er þar verð ég í fundaferð fram á föstudaginn. Góðu fréttirnar eru þær að á leiðinni út og heim þarf ég að taka 2 flug með Atlantic Airways með samskonar flugvél og lenti í flugslysinu í Noregi í fyrradag. Ég er með smá ónot í maganum en hugga mig við tölfræðilegar líkur á því að ég lendi í flugslysi eru afar litlar. Eftir Hjaltlandseyjar (ef ég gef mér að ég lendi ekki í flugslysi) tekur svo við stelpusumarbústaðarferð í Brekkuskóg eina helgi og stuttu seinna er ég flogin á vit reggís og dredda til Jamaica. Hlakka ég til að fara? Neeeeiiiii........

Ef ég bara hefði pung!


Hver vill ekki hafa pung? Maður getur gert svo margt með honum, sem við hinir punglausu getum ekki. Hvað? Já það er von að þú spyrjir greyið mitt.

1) Væri t.d. ekki miklu auðveldar að vera í ræktinni ef að maður myndi bara pungsvitna í staðinn fyrir að fá þetta allt í augun? Safna þessu bara í tankana þarna niðri og losa svo á næstu frjósemishátíð. Þess vegna vilja karlar alltaf stunda heimaleikfimi eins og ofvirkar kanínur...þeir svitna svo mikið í daglega lífinu þið skiljið.


2) Ég hef lengi dáðst að mönnum sem geta dregið augað í pung. Það er eitthvað svo afbrigðilegt...svona rétt eins og maður sem getur sleikt á sér olnbogann. Hvernig þeir koma auganu í punginn og hvaðan þetta auka auga kemur, er mér alveg hulin ráðgáta en ég held að þetta eigi sér lífeðlisfræðilegar skýringar. Mín kenning er sú að þeir menn sem of oft hafa dregið augað í punginn eigi erfiðara með að ná því upp aftur. Ég held að sama skapi að augað í pungnum hljóti að sjá miklu betur en augun í andlitinu sem gæti útskýrt þörf þessara manna fyrir að skoða andlit annarra með pungnum.

3) Hvað með þá sem eru alltaf að punga út einhverju? Það eru nú meiri ósköpin sem hægt er að geyma í sekknum! Ekki nóg með að hann fyllist af svita reglulega heldur virðist hann hafa sama eiginleika og gæsin sem verpti gulleggjunum! Money, money, money. Launamunur kynjanna er ekkert svo svakalegur, munurinn á ráðstöfunarfé útskýrist einfaldlega með þessu eina ótrúlega líffæri...pungnum. Ekki get ég farið í Elko og eggjastokkað út pening fyrir nýrri fartölvu? Þetta segir sig náttúrulega sjálft.

Heill sé þér pungur!

ÆÆÆÆÆÆÆhææææm kreisí!

Já svona líður mér! Algjörlega böttvæp kreisí. Afhverju? Góð spurning! Dagarnir eru að styttast og myrkrið eykst dag frá degi. Þá heilsar þunglyndispúkinn bak við vinstra eyrað og hvíslar "Sofðu bara lengur...það er svo dimmt og kalt.". Ég er náttúrulega svo mikil kjarnakona að ég slæ púkann undir rúm, fleygi sænginni af mér og storma fram í eldhús eins og Súpermann á sunnudegi...allavega í huganum. Daginn eftir skín sólin og allt er bjart og fallegt, púkinn flæktur í ryklónni undir rúmi og kemt ekki bak við eyrað þann morguninn. Ég elda hafragrautinn minn brosandi. Mánudagar eru góðir daga því þá er Extreme Makeover Home Editon í sjónvarpinu og ég get grátið með lítilmagnanum. Það er gott að gráta.

Ég verð að finna mér eitthvað að gera á kvöldin svo ég verði ekki vitlaus. Nenni ekki að eyða vetrinum fyrir framan sjónvarpið kvöld eftir kvöld. Púkinn elskar sjónvarp...mér er illa við púkann. Ég get samt ekki hent honum út, ekkert frekar en sjálfri mér því að hann er hluti af mér. Stundum get ég hlegið að honum, sérstaklega eftir að hafa staðið sjálfa mig að geðveikinni. Það eru stundum engin takmörk fyrir því hvað maður getur verið klikkaður...eða leyfir sér að vera klikkaður. Oftar en ekki er geðveikin bara ein leið til að finnast maður vera lifandi. Eða svo er mér sagt.